The Banner Saga’yı Neden Çok Sevdim?
admin
6 dakika okuma süresi

[ Neden Çok Sevdim köşemizde tesirinden uzun mühlet çıkamadığımız oyunları, bizi en çok etkileyen yanlarıyla birlikte anlatıyoruz. ]

The Banner Saga serisinin benim için başka bir yeri var. Hem birinci oyundan itibaren üçlemeyi takip eden şanslı azınlık ortasında yer almamdan, hem de Oyungezer’deki birinci yazımın The Banner Saga 3 incelemesi olmasından ileri geliyor bu durum; bahtın güzel bir cilvesi olsa gerek 🙂

Serinin birinci oyunu, 2014 yılında o denli çok duyulmadan çıkmıştı. Aslında birinci başarılı Kickstarter kampanyalarından birisiydi, münasebetiyle kendine ilişkin bir takipçi kitlesi bulunuyordu. Fakat bağımsız imal olmanın doğal bir sonucu olarak o denli büyük reklam kampanyaları yapılamadan, çıkışı coşkuyla ilan edilmeden gelen oyunlardan oldu. Tahminen biraz da bu yüzden o birinci oyunla birlikte bir bağ kurmuştum seriyle. Kendi adıma güya kapalı gizli bir hazineyi keşfetmiş, çok kişinin fark etmediği bir cevheri bulmuş üzereydim. Artık müsaadelerinizle bu kapalı hazinenin beni neden bu kadar çok etkilediğini, kendisini bana nasıl bu kadar sevdirdiğini anlatayım:

Bir sancak altında yola çıkıyoruz…

Nors Mitolojisi işin içine girdiğinde kendimi tutamıyorum, TBS ile buluşmam da bir manada bu sayede olmuştu. O periyotlarda Vikingler bugünkü kadar gündemde değildi malum 🙂 Haliyle ucundan kıyısından Kuzey’e bulaşan ne varsa bakmaya çalışıyordum. Hal bu türlü olunca TBS’yi de oynamadan olmazdı.

Tanıtımlarından takip ettiğim kadarıyla oyunun güzel bir görsel usulü vardı -ki oyuna başladığım anda da bunu teyit etmiştim; birinci izlenim olumluydu yani. Lakin natürel bu tek başına kâfi olacak bir özellik değil, bu üslup bir oyun oynanışı ve öyküsüyle de sizi içine çekmek durumundadır. Bunu yapıp yapamayacağını merak etmekteydim açıkçası. Bu merakımı gidermek konusunda çok da bekletmedi sağ olsun; birinci saatlerinden itibaren, ‘Bu oyun olmuş’ derken ve finalini görmek için sabırsızlanırken buldum kendimi. Bu durum sonraki iki oyunla da devam etti elbette. Ve finale geldiğimde bir yandan üç oyunluk serinin her bir anından aldığım hazla keyifli bir yandan da artık sona gelmiş olmaktan ötürü hüzünlü bir haleti ruhiye içerisindeydim.

Bu seri boyunca beni bu türlü içine çeken neydi? Aslında pek çok şey vardı ve bunları anlatmak için sayfalar dolusu yazabilirim. Nors Mitolojisi, yeni toplumsal ve siyasi gelişmelere göndermeleri (jeopolitik gelişmeler ve mülteci sorunu), müzikleri, oynanışı, hatta Game of Thrones ile benzerlikleri üzere pek çok noktadan bahsedilebilir. Bunların hepsini uzun uzun anlatmam mümkün değil lakin birkaç kısa örnekle kapıyı aralamış olayım, geri kalanını keşfetmek de sizlere kalsın.

Oyunun başında güneşin aniden duruvermesi ve bir karanlığın yayılmaya başlaması temelinde bir Ragnarok göndermesi olarak görülebilir. Çünkü efsaneye nazaran Ragnarok’un gelişinin bir işareti büyük kış (veya büyük gece) olacak; oyunumuzda olan da aslında bu türlü bir karanlığın gelişi. TBS’deki Dev Yılan (Serpent) ile Jörmungandr yahut Níðhöggr ortasında bir benzerlik kuramaz mıyız mesela?

Mesela Game of Thrones birinci dönem finalinde yaşadığımız şoka misal bir kaybı TBS’nin birinci oyununun finalinde yaşıyorduk (olayın oluş hali ile ilgili değil karakter açısından düşünmek daha uygun olur). İkinci bir benzerlik “Winter/Darkness is coming” halinde karşımıza çıkıyor ve her iki öyküde de kuzeyden gelen bir tehdit kelam konusuydu. Bu tehdit önüne gelenleri dönüştürmekte ve düşman haline getirmekteydi (Ak Gezenler vs. Çarpıtılmışlar/Warped). Örneğin her iki kıssadaki taht kavgalarından bahsedebilirim; Rugga karakterini alıp diziye yerleştirsek hiç yabancılık çekmez, hiç sırıtmazdı herhalde 🙂

Ana karakterimizin adım adım bir öndere dönüşmesi, etrafındakilerin hürmetini kazanmasını Jon Snow ile benzetmek de mümkün. Oyunda verdiğiniz kararların herkesi mutlu etme imkânı yoktu; macera boyunca sizden yüz çevirenleri de görüyordunuz, ittifaklarınızın sarsıldığı anlara da şahitlik ediyordunuz.

Son bir örnek ile tamamlayayım bu kısmı. Bolverk’in liderlik ettiği savaşçılara verilen isim Kuzgun (Raven). Bir yerlerden tanıdık geliyor mu?

Oyunun kıssası bir yandan merak uyandıran, bir yandan sürprizleriyle karşıt köşe yapan, bir yandan hüzünlendiren ayrıntılarla bezenmiş, çok oturaklı ve başarılı bir öyküydü. “Güneş neden durmuştu, yükselen karanlığın kaynağı neydi? Yüzyıllar boyunca ortalarda görünmeyen Dredgeler neden bir anda ortaya çıkıvermişlerdi? Dev Yılan neden peşimizdeydi? Juno ve Eywind’in sırları neydi?” üzere ana öykünün sorularının yanına bir de gerek ana karakterlerimizin gerek seyahat boyunca karşımıza çıkan başka karakterlerin farklı öykülerine dair sorular ekleniyordu. Münasebetiyle, seri boyunca oyuncuyu içine çeken bir öyküden bahsetmek mümkün.

TBS, kıssası kadar oynanışta sunduğu zevkle de beni kendine bağlamayı başarmıştı. Sıra tabanlı strateji-ryo çeşidinde bir oyunun neleri sunmasını bekliyorsak, genel olarak başarılı bir formda sunmaktaydı. Savaşlardaki taktik çeşitlilik, adım adım gelişen karakterler, tercihlerle dallanıp budaklanan öykü akışı ve bunun getirdiği doğal bir sonuç olarak farklı sonlar…

Karakterlerle güçlü bir bağ kurmamızı sağlayan tek şey öyküdeki rolleri değil birebir vakitte oyunda üstlendikleri misyonlardı. Onların sınıfları, kendilerine has yetenekleri savaşlardaki stratejimizi önemli biçimde etkilemekteydi. Savaşta yaralananların sonraki çatışmalarda yer alamaması yahut o çatışmada karşımıza çıkabilecek düşman cinsleri ya da çatışma ortamı üzere ögeleri göz önünde bulundurmamız, grubumuzu buna nazaran oluşturmamız gerekmekteydi. Elimizdeki geliştirmeleri hangi karakterler için ve hangi özelliklerde kullanacağımız, kaynaklarımızı ne maksatla harcayacağımız (veya biriktireceğimiz), seçeceğimiz müttefikler (veya düşmanlar), bir tercih yapmak durumunda kaldığımızda gideceğimiz istikamet daima bir stratejinin kesimleriydi, oyundaki öteki pek çok şey üzere. Bu stratejik çeşitlilik, haliyle oyundan aldığımız zevki de artırmaktaydı.

TBS serisinin en güçlü yanlarından birisi de elbet müzikleri. Oyunun içine çeken ve destansı bir kıssanın modülü olduğunuzu sonuna kadar hissettiren müziklerin arkasındaki isim Austin Wintory. Üretimciler da bunun pek farkındaydı. Serinin birinci iki oyununda yaptığı müzikler ile oyun atmosferine çok büyük katkı sunan Wintory, son oyunda da geleneği bozmamış; TBS serisinin vazgeçilmezi tablo üzere çizimleri izlerken art planda çalan orkestral müzikleri dinlemek bu oyunda da bambaşka bir zevk haline gelmişti. Bize de bu münasebetle kendisine şükranlarımızı sunmak düşüyordu elbette.

Iver’in vicdan azabıyla yoğrulan kıssasından Sparr’ın hayat derslerine, yürüyen tarih Ubin’den ozanımız Aleo’ya, Alette için bir abla haline gelen Oddleif’ten içinden geçilen koşulların usta bir savaşçı haline getirdiği Nid’e, bir yanda Folka’nın büyük bağlılığı, Eyvind’in kara sevdası, öteki yanda burada sayamadığım öteki karakterlerin öyküleriyle, uzun lafın kısası anlatılacak daha pek çok tarafıyla TBS, benim için unutulmaz seriler ortasında yerini aldı.