Hıncımı Alamadığım Oyun Karakterleri
admin
5 dakika okuma süresi

Oyun oynamayı “stres atmak” için bir aktivite olarak gören insanlara gıpta ile bakıyorum. Çünkü oynadığım oyunların pek birçok bana ekstra gerilim yüklüyor ya da gereksiz öfkeleniyorum. FIFA Ultimate Team yüzünden DualShock kırmış birisi olarak mümkün olduğunca rekabetçi oyunlardan uzak dursam da tek kişilik senaryolu ve hatta senaryosuz oyunlarda da sıkıntıdan çıktığım anlar oluyor. Bence hepinizin oluyordur, sorun yalnızca bende olamaz. O denli umuyorum…

Burada kendi oyun tarihimde oynarken beni acayip tilt eden karakterleri derlemeyi düşündüm.. Ortadan çok uzun yıllar de geçse öfkem hala taze! Bir gün biriyle yolum kesişirse eşek sudan gelene kadar dövmeyi planlıyorum, baktım dövemiyorum alt+f4 yaparım!

Vladimir Lem (Max Payne 2)

“Have no fear, Vlad is here” repliğiyle kendisi oldukça havalı bir düşman olsa da Mona’ya yaptığını unutmak pek mümkün değil. Hatta Mona’yı geçtim Vinnie Gognitti’yi bomba dolu bir Captain Baseball Bat Uzunluk kostümüne sokarak beni ekran başında diğer türlü hudut harpleriyle de uğraştırmıştı. Oyunun sonlarında da kendi tilt ediciliğine yakışır bir biçimde doruktan Max abimin başına molotof yağmuru yapması da bambaşka bir delirme sebebiydi. Tüm pisliklerine karşın kendisini hayli acılı bir formda öldürsek de benim hıncım hala geçmedi, bir yerde karşıma çıkarsa kendisini beyzbol sopasıyla dövmek istiyorum.

İsmini Vermek İstemediğim Flaş Transfer (Football Manager 2016)

Menajerlik oyunlarında işsiz meslek açıp tabağıma tasımıza ne düşerse ona nazaran bir meslek şekillendirmeye bayılırım. Yeniden bu türlü bir maceramda Football Manager 2016’da İtalya Serie C’den Paganse takımıı küme düşmeyle boğuşurken bana sarıldı. Ben de İtalyan futbolu aşkımın kurbanı olarak soluğu Paganse’de aldım. Daha sonraları Serie A’ya çıkacak olan Benevento ve Serie A’da yııllarca gayret etmiş Lecce ve Catania üzere gruplarla birebir ligde gayret ediyorduk. İşleri rayına sokmuştum ve play-offlar çok yakındı. Juve Stabia puan kaybederse kesin olarak play-off oynamaya hak kazanacaktım.

Bir yandan kendi maçım oynanırken latest scores ekranından Juve Stabia maçına bakıyor ve memnun oluyordum. Zira onlar Lecce’ye 2-0 yenilirken ben 1-0 öndeydim. Devre ortasında kontratı elinde olan İtalyan Futbolu için oldukça pahalı bir oyuncuyu takımıma katmıştım. Özellikleri benim düzeyim için çok uygundu kaptanlığı da emanet edip “kurtar bizi” demiştim. Sahiden de kurtarıyordu beni her şey çok yakındı. Ufukta play-off ve sonrası tahminen Serie B idi. Derken bizim Conti (bak ismini vermiş bulundum) yaşından başından utanmadan rakibe çift daldı ve kırmızı kart gördü. Sonrasında n’oluyoruz derken iki ekran iki gol ile geriye düştüm ve play-off dışında kaldım. Yılmaz Vural vs Effa üzere yaşına başına bakmadan Conti’ye girişecektim de gruptaki gençler “aman hocam sakin ol” diyip mani oldular. Esasen bu olaydan sonra Cerci hariç Roma altyapısından çıkan topçuyu bir daha da kadroma almadım!

Desann (Jedi Knight II: Jedi Outcast)

Kertenkele kılıklı mor kurbağa! Beni ufacık yaşta uzay ırkçısı yapacaktın. Tıpkı Max abim üzere Kyle ağabeyime bulaşan da bana bulaşmış sayılır. Jyn ablaya yapılanı affetmek mümkün değildi. Hatta bir de üstüne elinde kırmızı kırmızı parlayan ışın kılıcıyla ağzımı burnumu kırdı. Oyunun o noktasında ölmemiz gerekiyormuş bunu bilseydim bu kadar uğraşmazdım çünkü kendisine neyle ateş edersem edeyim, ne yaparsam yapayım bir türlü ziyan veremiyordum. En sonunda pak dayağımı yiyince Kyle da ben de “kılıç kuşananındır” diyip soluğu Luke’un yanında aldık.

Her “1”e basışımda açılmasıyla içimi ferahlatan mavi ışın kılıcına kavuştuktan sonra Desann’ı yer misin, yemez misin diyerek dövmek hayli rahatlatıcıydı. Lakin o birinci dayağın da tesiriyle bugün bile kendisine olan nefretim sürüyor. Bir yerde görürsem seni haşere ilacıyla öldüreceğim Desann o denli boğaz sıkmaya falan çalışma hiç!

Adventure Island 3 Uzaylısı

Türkiye’de “atari” olarak da bilinen NES klonları benim çocukluğumda da çok özel bir yere sahipti. Tonla kasedi üfleyerek şahane günlerim geçti tüplü televizyon önünde. Adventure Island’ın da benim için çok başka bir yeri var. Birinci oyunu bizden bir evvelki kuşak Wonder Uzunluk olarak da biliyordu, ikinci oyunu emülatörlerin varlığını öğrenene kadar hiç oynamadım. Lakin üçüncü oyun çocuk aklımla beni en çok etkileyen oyun olmuştu. Bir sürü farklı dinozora binip, farklı farklı haritalarda ilerlemek ve her oynayışta yeni yerler keşfetmek inanılmaz bir tecrübeydi. Hala emulatörde açıp oynadığımda çok etkileniyorum. Lakin her hoş şeyin bir kusuru vardı bu oyunda da uzaylılar yakamı bırakmıyordu.

Daha oyunun açılışında sevdiceğimizi kaçıran uzaylılar adeta bir kabus üzereydi. Oyunda hangi yol haritasını izlersem izleyim tam uzaylılara yaklaştığımda oradan kaçıp karşıma bir boss bırakıyorlardı. Save diye bir şeyin varlığından bile haberim olmadığını düşünecek olursak bu durum beni çok sinirlendiriyordu. Mass Effect serisini oynarken tüm galakside hatta sonrasında Andromeda galaksisinde bile sizi aradım 3 tekerli uzaylılar ola ki bir yerde karşılaşırsak başınıza bumerang atacağım!

Şimdilik aklıma gelen sopa listesi bu halde sevgili Oyungezerler. Bunlar isimlerin dışında Pokemon oyunlarında zırt pırt Full Restore basan elemanlar da kendilerine dikkat etsinler, bi Thunder’a bakar (tabii tutarsa) heba olmaları! Hepinizin oyun oynarken tilt olduğu karakterler vardır kimilerinden gereğince tatmin edici bir halde intikam aldık, kimileri zati kendi belalarını buldu. Muhtemelen bu listeyi okuyan Souls oyuncuları “çok tatlıymış” diyecektir fakat bizim de kendi zorluklarımız vardı… Siz de Souls oyunları harici hırsınızı alamadığınız bir oyun karakteri tanıyorsanız yorum yapmaktan kaçınmayın. Burayı bir “öfke denetimi dayanışma grubu” haline getirelim.