King of Seas – İnceleme
admin
8 dakika okuma süresi

Başım çok karışık sevgili okurlar; genelde bir oyunu oynarken birinci 3-4 saatte sevip sevmediğimi anlar, nasıl inceleyeceğimi de kabaca başımda planlarım. King of Seas konusunda ise oyunda geçirdiğim 20 saate karşın hala net bir karar verebilmiş değilim. Hasebiyle bu inceleme de korsanların fink attığı denizler üzere epeyce dalgalı olacak.

Ne olmuş yani Sid Meier olamadıksa?

Herkes üzere çocukluğumda çokça gözü bantlı, eli kancalı bir korsan olma hayalleri kuran biri olarak, oynadığım periyotta Sid Meier’s Pirates! sözün tam manasıyla aklımı başımdan almıştı. Define haritalarından güverte düellolarına inanılmaz varlıklı bir içeriği olan oyun, çıkışının üstünden geçen 17 seneye karşın bugün hala korsan teması konusunda tepeyi temsil ediyor.

King of Seas, bu tepeyi ele geçirme konusunda bugüne kadar yapılmış en tezli oyun. Aslında oyunu açtığınız birinci dakikadan itibaren grafik dizaynından savaş mekaniklerine Pirates!’tan çokça esinlendiğini de fark ediyorsunuz. Bunu tenkit manasında söylemiyorum, bilakis ben bu durumdan ziyadesiyle mutlu oldum; lakin esinlendiği kısımları orjinal taraflarıyla birleştirip tepeyi ele geçirebilmiş mi, gelin birlikte bakalım.

Ne oldum dememeli, ne olacağım demeli.

Maceramıza Yedi Deniz’e hükmeden krallığın pahalı veliaht prensi olarak başlasak da ardımızdan çevrilen komplolar sonucu kendimizi bir vatan haini olarak buluyor ve yüzyıllardır ortalarda görünmeyen korsanlara katılarak krallığa karşı uzun bir uğraşa girişiyoruz. Öykü pek sürükleyici sayılmaz, daha çok arkaplandaki dünyayı tanıtmak ve adım adım mekanikleri öğretmek için konmuş üzere duruyor.

Gerçi oyunun bu bahiste fazla kederi olmadığını da fark ediyorsunuz. King of Seas’ın asıl odaklandığı nokta ise oynanış, bilhassa de deniz savaşları. Pekala bu mevzuda nasıl bir iş yapmışlar derseniz, müsaadenizle Süleyman Demirel’den bir alıntı yapayım. Bir sözle anlatmam gerekirse oynanış “iyidir” diyebilirim, ancak iki sözle anlatmam gerekirse “’iyi değildir” demem gerekiyor. Doğrusu oyunun birinci saatlerinde gerek açık denizde, gerek kayalıkların etrafında türlü hareketlerle giriştiğimiz çarpışmalar ziyadesiyle hoşuma gitti. Temel mekanikler ve denetimler çok yerinde olmuş, hatta o eski Sid Meier tadını aldığımı bile söyleyebilirim.

Ancak saatler geçtikçe gemi, misyon, düşman, bölge, düzey ve zorluk düzeyi filan farketmeksizin büsbütün birebir taktiği uyguladığımı farkettim. Birinci salvoyla düşmanı kışkırt, kaçıp takip etmesini sağla, ortayı gereğince açınca ani bir hareketle tekrar ateş et, kaçıp takip etmesini sağla, ortayı gereğince açınca ani bir hareketle tekrar ateş et, kaçıp takip etmesini sağla, ortayı yeterince… sanırım ana fikri anladınız. Tüm oyun boyunca tıpkı vur-kaç taktiğini düşman gemiyi batırana kadar uygulamak zorundasınız. Hatta takip eden gemiye ateş topu göndermemi sağlayan bir büyü edindikten sonra ani hareketle ateş etme kısmını bile bıraktım ve yalnızca kaçıp batana kadar o büyüyü kullanmaya başladım. Bunun da iki temel nedeni var.

Kağıttan Karasakal

Birinci olarak oyundaki tüm gemiler oynanışı baltalayacak derecede zayıf tasarlanmış. Başlarda bunun oyunun çabucak açılışında fiyatsız olarak elimize verilen ufak yelkenliden kaynaklandığını düşünüyordum fakat yemeyip içmeyip para biriktirerek aldığım, oyunun en gelişmiş gemi tipi olan Kalyon bile 2-3 salvoda batınca büyük hayal kırıklığına uğradım. Hangi gemi tipini kullanırsanız kullanın, aldığınız her hasar değerli boyutlarda oluyor. Münasebetiyle sinemalarda iki geminin bir çember etrafında dönüp yavaş yavaş birbirini hırpaladığı havalı savaş sahnelerini King of Seas’de yaşamanız mümkün değil.

E bir de bunun üstüne ecnebilerin “level-scaling” dediği, tüm oyun dünyasının sizinle birlikte gelişip birebir düzeyde kaldığı sistem katı bir halde uygulanınca siz ne kadar uğraşırsanız uğraşın tüm oyun boyunca birebir vur-kaç taktiğini uygulamak zorunda kalıyorsunuz. Bu durum haliyle oyundaki tüm gelişim hissini de alıp götürüyor, “ulan artık dövüyorsunuz fakat 2 saat misyon yapıp gelince tokatlayacağım sizi” diyerek bıraktığınız düşmanları 2 saat sonra daha güçlü olarak buluyorsunuz.

Bu eksiklik perk ve eşya sistemi ile giderilmeye çalışılmış lakin maalesef bunlar da kâfi olmaktan çok uzak. Hatta tersine, üstte da bahsettiğim üzere bir yerden sonra bunları da büsbütün vur-kaç taktiğini daha rahat uygulayabilecek formda kullanmaya başladım. Gerçi birtakım özel büyüler farklı taktikleri mümkün kılıyor, örneğin kısa bir müddetliğine hasar almanızı engelleyen bir büyü sayesinde göğüs göğüse çarpışmaya girmek mümkün fakat bunların yalnızca bu türlü özel şartlarla sağlanabilmesi can sıkıcı.

Denizden Davy Jones çıksa ye..

Yeniden de oyunun içerik manasında hayli güçlü olması, savaş sistemindeki bu tekrar hissini bir nebze de olsa hafifletiyor. Arkaplanları çok varlıklı olmasa da çokça yan misyon, peşine düşülecek hazine haritaları, sakin dalgaların ortasında yol alırken bir anda su yüzüne çıkan hayalet gemi üzere ayrıntılar oynanışı renklendiren ögelerden. Bunlar dışında ticaret yahut balıkçılıkla uğraşmak da mümkün, fakat çok derinlikli bir şey beklememenizde fayda var.

Bilhassa oyunun sonlarına yanlışsız açılan liman fethetme ve yönetme mekaniklerinin beni ziyadesiyle şaşırttığını kabul etmem gerek. Oyuna yönelik heyecanımı kısa müddetliğine de olsa canlandıran bu “korsan kral” mekanikleri, umduğum kadar çalışılmış olmasa da oynanışa hoş bir tat katıyorlar. Tekrar bunlarla birlikte öyküye dahil olan geniş kapsamlı savaş da haritanın canlılığı açısından faydalı olmuş. Lakin bu mekaniklerin üstünde biraz daha çalışılmış olsa, en azından emrimizdeki gemilerle eş vakitli harekatlar yapabilmemizi sağlayabilecek dinamik strateji mekanikleri eklense çok daha verimli olabilirlerdi. Maalesef bu halleriyle epey yüzeysel kalmışlar.

Eksikleri olsa da, genel olarak King of Seas sizi uzun mühlet ekrana bağlayabilecek hoş bir tecrübe sunmayı başarıyor. Üretimin birden fazla hususta bir oyun olduğunun farkında olarak cümbüşe odaklanması, samimi bir his sağlamış. Kolay görsel dizaynına karşın deniz ve kumsallar çok iç açıcı bir okyanus görünümü sunuyor. Teknik açıdan da 20 saatlik oyun müddetim boyunca hiçbir kıymetli kusur yahut çökme ile karşılaşmadım. Yalnızca oyunu bitirdikten sonra ana menüyü kurcalarken bir defa oyunum çöktü ve save belgemi kaybettim, fakat bunu nazar boncuğu olarak kabul ediyor, maşallah diyorum.

İkinci Görüş – Oğuz

Korsanlık müessesine meraklı birisi olarak King of Seas’i görünce aranan kan bulundu diye hayli sevindim. Epeyce kolay gözüken fakat içine girince biraz daha kompleks hale gelen oyun yapısıyla birlikte açık denizlerde düşman kovalayıp (ya da bazen kuyruğu geriye kıstırıp kaçıp) epey eğlenceli vakit geçirdim. Oyunda o denli Black Flag üzere gemiden ineyim, 2-3 kraliyet askeri keseyim üzere atraksiyonlar yok. Her şey delikanlı üzere denizde yaşanıyor, denizde yaşananlar denizde kalıyor. Oyunun kendi içerisinde çok sade bir kıssası var, işin içine kraliyet, vudu büyüleri ve antik korsanlık olayları giriyor fakat ben King of Seas’e daima bir roguelike oyun üzere davrandım. Roguelike oyunlarla Hades dışında pek aram olmadığı için King of Seas ve korsanlık kendi adıma bu açlığı yatıştırmış oldu.

Oyunda epey çeşitli mekanikler var. Ticaret benim en sevdiklerimden birisi oldu, liman liman gezerek hangi kargoyu nerede ucuza alıp, nerede değerliye satacağınızı görmek ve bu sayede önemli bir gelir elde etmek mümkün. Lakin bana en güzel gelen ayrıntı oyundaki envanter ve loot sistemi oldu. Geminize yelken, güverte, pruva üzere yenileştirmeler yaparak düşmanlara karşı güçlü hale gelmeniz oldukça değerli. Ayrıyeten sakin sakin dolanıp balık tutmaya giderken bir anda kraken tarafından atağa uğrayınca paramparça olmadan en yakın limana ulaşmak için de biraz sağlam durmakta yarar var. Çünkü o mor kolu her gördüğünüzde PTSD krizi yaşayabilirsiniz, ben şahsen yaşadım.

Özetle King of Seas her oyuncu için farklı manalar söz edebilir. Benim üzere ortada bir açıp loot yapayım, bounty kovalayayım, korsanlığın tadını çıkarayım diyenler de çıkacaktır. Öte yandan oyunun sunduğu kıssayı bitirip bir daha hiç bakmayan oyuncular da olacaktır. Lakin üretimci grup oyunu canlı tutmak için “Legendary Bounties” ismi altında epey güç gayeler belirlemiş. Oyunun her yanına hakim olan mizah burada da var. Aslında Worms’ün yaratıcısı Team17’nin dağıtımcısı olduğu bir oyundan daha azını da beklemezdim. Vakit içerisinde daha da gelişeceğine inandığım King of Seas için son olarak şunu söyleyeyim, şayet korsanlık müessesi sizin de ilginizi çekiyorsa ve oynanacak oyunlarda sıkıcı bir sarmal içine girdiyseniz kesinlikle bir talih verin. Hem işin mizahi tarafı hem de kolay ve eğlenceli oynanışıyla vaktinizi hak eden bir oyun olmuş.