Star Wars: Squadrons – İnceleme
admin
8 dakika okuma süresi

Yıldız Savaşları kültür sanayisinin çok kıymetli markalarından birisi hiç elbet. Yıllar boyunca sinemalarıyla, animasyonlarıyla, oyuncaklarıyla, koleksiyon eserleriyle, velhasılıkelam çeşit çeşit eseriyle dört bir yanımızı sarıp sarmaladı. Oyunlar da bu listeden eksik kalamazdı elbette. Gerçekten, bugüne kadar RYO’dan yarış oyununa pek çok Star Wars oyunu gördük; bunların bazıları uygun oldu bazıları makûs, bazıları aklımızda yer etti bazıları unutulup gitti.

EA açısından da SW oyunları geliştirme süreci dalgalanmalar gösterdi bugüne kadar. SW Battlegrounds 2’nin aldığı ağır tenkitler ve iptal edilen SW oyunları, karanlık tarafa yaklaştırırken SW Jedi Fallen Order ile dümeni aydınlık tarafa kırmayı başardı EA. Bu adımın devamı gelebilecek mi diye bekliyorduk ve duyuruluşunun akabinde gözlerimizi Star Wars: Squadrons’a çevirmiştik; sanki Jedi Fallen Order üzere yüzümüzü güldürebilecek miydi? Sorularımızın karşılık bulacağı gün geldi çattı, muradımıza erdik.

Neymiş şu Starhawk Projesi?

Oyunumuzun öyküsü, Endor Savaşı’nı takip eden devirde geçiyor. Odağına iki farklı uçuş takımını alan öykünün başlangıcında, İmparatorluk saflarında yer alan Lindon Javes’in, ona ve takımına verilen mültecilere atak buyruğunun akabinde saf değiştirip direnişçilere katılmasına şahitlik ediyoruz. Bu “ihanet”, Lindon Javes’in grup üyelerinden Terisa Kerrill için tam bir yıkım manasına geliyor, içini büyük bir öfke kaplıyor; çünkü Javes onun için bir akıl hocası, bir usta rolünde.

Bu hadisenin üzerinden birkaç yıl geçtikten sonra Terisa’nın, İmparatorluk’un kıymetli kumandanlarından birisi olduğunu görüyoruz; Lindon ise, Yeni Cumhuriyet saflarında nam yapmış bir kumandan olarak karşımıza çıkıyor. Her iki kumandanın da buyruğunda tecrübeli ve yetenekli pilotlardan oluşan birer uçuş grubu var; İmparatorluk vazifelerini yaparken yöneteceğimiz Titan Squadron ve Yeni Cumhuriyet vazifelerini yaparken yöneteceğimiz Vanguard Squadron.

Direnişçilerin zımnî bir projesi var: Starhawk. Lindon’ın mümkün mertebe zımnî tutmaya ve elinden geldiğince dayanak olmaya çalıştığı projenin gayesi, İmparatorluk’a karşı koyarken kullanabilecekleri bir silah geliştirmek; bir nevi Vefat Yıldızı’nın Yeni Cumhuriyet şubesini yapmaya girişiyorlar, lakin daha küçük ölçeklisini ve maksadında de gezegenlerin değil İmparatorluk savaş gemilerinin yer aldığı versiyonunu. Bu proje aşikâr olduktan sonra Terisa’nın da öncelikli gayesi bu uzay gemisini, direnişçilerin bu yeni silahını ortadan kaldırmak haline geliyor.

Titan grubuyla uçarken, direnişçileri avlamak ve Starhawk projesini ortadan kaldırmaya odaklanırken; Vanguard grubuyla giriştiğimiz vazifelerde, bir yandan İmparatorluk pilotlarının canlarını yakmaya bir yandan da Starhawk projesinin hayata geçirilmesine yardımcı olmaya çalışıyoruz.

Sizin anlayacağınız o denli aman aman bir senaryosu yok bu oyunun; lakin işin eğlenceli kısmını (yani uzay çatışmalarımızı) besleyecek, destekleyecek seviyede bir öykü sunulabilmiş, bu da olumlu 🙂

Kıssa kısmını noktalayıp oynanışa geçmeden evvel oyuna dair tenkitlerimden birincisini de paylaşmış olayım. Şayet sizler de benim üzere bu biçim bir oyunu hasretle bekleyenlerdenseniz, ortalama olarak 8 ila 10 saat süren senaryo modunu tamamladığınızda öykünün çok süratli işlendiğini, kâfi bir deneyim sunulmadığını düşüneceksiniz, oyun bu haliyle kısa kalmış üzere hissettirecek. İşlenebilecek ayrıntılar mevcutken üstünkörü geçilmiş, öyküyü süratli hızlı anlatıp bitirmişler. Esasen final sahnesi de güya oyun devam edecekmiş üzere düşündürüyor. Fakat oyuna rastgele bir ek içerik, ek paket gelmeyeceğinin açıklandığını göz önünde bulundurunca, tek ihtimal bir devam oyunu olarak çıkıyor karşımıza, bu türlü bir oyun gelir mi gelmez mi, önümüzdeki devirde göreceğiz artık.

Eleştirilebilecek bir başka nokta da yönettiğimiz karakter(ler)in kıssaya dahli konusu. Orta sahnelerde “aman şöyle güzel bir pilotsun, bu türlü de büyük işler yaptın, sana çok güveniyoruz, süpersin, süpersin” diye diye bol bol övüyorlar bizi. Amma velakin oyun bunu tam olarak hissettiremiyor. Bize eşlik eden karakterlerin de öykülerinin ilgi çekebilecek istikametleri var, fakat onlar da tam olarak verilememiş; münasebetiyle onların da hafızalarda daha çok yer edebilmesi talihi es geçilmiş üzere geldi bana. Bu da bizi bir defa daha oyunun senaryo modunun süratlice geçildiği sonucuna götürüyor.

Kıssanın sunulduğu orta sahnelerde, ekranda bulunan karakterlere tıklıyor ve onların anlatacaklarını dinliyorsunuz. Benim için nostalji tadındaydı diyebilirim, çünkü çok sevdiğim Wing Commander’da da bu türlü yapardık. Tek farkı, orada gerçek oyuncularla çekilmiş görüntüler izlerdik, burada ise oyun içi grafiklerle hazırlanmış bu sahneler. Bu istikametiyle benim için problemli bir durum değil, hatta yaşattığı nostaljiyle özlediğim bir oyun usulünü bana tekrar anımsatmış olmasıyla hoşuma gittiğini bile söyleyebilirim. Lakin günümüz oyunlarıyla kıyaslandığında bu usul orta sahneler tenkide açık, onu da kabul etmek durumundayım.

Uzay boşluğunda it dalaşı zamanı!

Kıssa uçup kaçmıyor tahminen fakat bizler bol bol uçup kaçıyoruz bu oyunda 🙂 Yıllardır hasret duyduğum bir usuldü. Gerçi SW: Battleground 2’de de uzay çatışmalarına katılıyorduk fakat odağına direkt bu çatışmaları alan bir oyun görmeyeli uzun bir vakit olmuştu. Aklıma gelen birinci örnekler X-Wing vs TIE Fighter (-ki Squadrons bir manada bu serinin de manevî devamı), Wing Commander serisi, Descent Freespace vs. Yani kabaca 20 yıl öncesinde kalan, o devirlerde çok sevdiğimiz bir oyun üslubuna dönüş yapmış oluyoruz Squadrons ile.

Oyunun mantığı pek kolay: Bulunduğumuz tarafa nazaran X-Wing, Y-Wing, U-Wing, A-Wing yahut TIE Fighter, TIE Bomber, TIE Reaper, TIE Interceptor kümesindeki uzay araçlarından birisinin kokpitine geçiyor; sonra da çatışmanın ortasına dalıyoruz. Senaryo modunda, başlangıçta X-Wing ve TIE Fighter varken ilerleyen kısımlarda muhakkak bir sınıftan aracı gerekli kılan vazifelerin gelişiyle birlikte öteki araçlar da açılıyor. Bir evreden sonra da vazifeye çıkarken istediğiniz aracı seçme imkânınız bulunuyor.

İddia edebileceğiniz üzere bu uzay araçlarımız farklı sınıflardan araçlar, münasebetiyle sundukları birtakım avantajlar ve dezavantajlar kelam konusu. Süratli hareket yapan araçlarla yapacağınız çatışmalarda buna uygun bir araç seçmeniz daha mantıklıyken büyük savaş gemilerine saldırırken bombardıman araçları makul bir tercih oluyor mesela.

Araçları özelleştirme imkânınız da mevcut. Misyon öncesinde silah seçimi, zırh seçimi, kokpit özelliği üzere özelliklerde yapacağınız değişiklikler, aracınızın suratını, hareket kabiliyetini, ateş gücünü, dayanıklılığını vs. etkiliyor. Oyunun çevrimiçi modu için görsel özelleştirmelere de gidebiliyorsunuz.

Olağanda oyunlarda senaryo kısmına odaklanan bir oyuncuyum, dönüp de multiplayer kısımlarına çok bakmam. Ama SW Squadrons’un bu kısımda da keyifli bir deneyim vadettiğini belirtmem gerek. Tahminen çok uzun soluklu olmayacak, ancak tekrar de bir mühlet arkadaşlarınızla uzay boşluğunda düşman avına çıkabilirsiniz.

Senaryo kısmına dönecek olursak; misyon yapıları iddia edebileceğiniz üzere temelde atak ve savunma misyonları, doğal ayrıntısında farklılıklar kelam konusu. Örneğin, büyük savaş gemilerine saldırmak ile avcı kümelerine saldırmak bir değil. Yahut, sabit bir noktayı savunmak ile kimi gemilere muhafaza sağladığımız misyonlarda yaptığımız savunmalar da farklı olabiliyor.

Vazifeye yaklaşımda esneklik sunulan örnekler de mevcut. Mesela bir üssü korumak için etrafını mayınlamak mümkün olabiliyor, ancak bu türlü yapmak zorunda değilsiniz, direkt çatışmayla da misyonu yerine getirebiliyorsunuz. Misyonları tekrar oynamak için bir münasebet sunmak ismine, vazife sonunda birtakım madalyalar da düşünülmüş, vazifesi belli bir mühletin altında bitirmek, misyonu hiç ölmeden tamamlamak, makul amaçların tamamını yok etmek üzere maksatları yerine getirince madalyalar kazanıyorsunuz. Tüm madalyaları toplamak için, bahtınızı tekrar denemek isteyebilirsiniz.

Genel itibariyle kıymetlendirecek olursak; oyunun ruhuna uygun olarak seri bir oynanış kelam konusu, Star Wars kainatına yakışan bir deneyim sunduğunu söylemek mümkün. Çatışmaların ortasında kullandığınız uzay aracının kalkanını makul bir bölgeye ağırlaştırmak (diyelim ki büyük bir düşman gemisine gerçek akına geçtiniz, tüm gücü aracınızın ön kısmını korumak için kullanabiliyorsunuz) yahut enerjiyi silahlara, motora yahut kalkana yönlendirebilmek üzere komutları süratlice verebiliyorsunuz. Benzeri halde maksatlar ortasında süratli geçiş yapabilmek, ardınızdan atağa geçmiş avcıyı maksadınız haline getirebilmek, üzerine gelen füzelerden kaçınmak üzere şeyler çok seri bir formda yapılabiliyor. Velhasıl, bir X-Wing’in yahut TIE Fighter’ın kokpitine geçmek tecrübesini hoş bir halde sunuyor oyunumuz.

SW Squadrons; görsel istikametten de genel itibariyle beklentileri karşılıyor. Ses efektleri de esasen Star Wars tadında 🙂 Yani bu taraflarıyla beğenilen bir tecrübe bizleri bekliyor diyebiliriz.

Öykü kısmının tadı damakta bırakan kısalığını ve ayrıntıların gereğince işlenmemesini bir kenara koyduğumuzda, uzun vakittir hasret duyduğumuz uzayda it dalaşı temalı güzel bir oyunla karşı karşıyayız. Keşke bu gereç daha yeterli değerlendirilse ve şöyle adamakıllı, uzun soluklu yeni bir maceraya yanlışsız süzülsek şu uzay boşluğunda diye düşündürdü açıkçası. Ne diyelim, kısmetse bu türlü bir devam oyunu da görürüz.